Op zaterdag 22 januari verzamelden zich weer een schare enthousiaste wintersporters bij station Sloterdijk in Amsterdam om zich in te schepen (in te bussen eigenlijk) voor het jaarlijkse wintersportuitje van De Oranje Leeuw. Dit keer was de bestemming Maria-Alm in Oostenrijk. Eerst nog even een stop bij Eindhoven Airport waar de inwendige mens nog even versterkt kon worden en daarna Oostenrijk waarts. Vroeg in de ochtend arriveerden we bij hotel Salzburgerhof (*) , waar we na het nuttigen van een welkomstontbijt nog de hele dag voor ons hadden. Vele van ons zochten hierom dan ook meteen de piste op. Schitterend zonnetje, helblauwe luchten en perfecte sneeuw, dus die eerste dag kon niet meer stuk. Volgende ochtend even stiekem door de gordijntjes gluren en jeminee.. wat een vracht sneeuw was er die nacht gevallen. De auto van Jan en Bea was nauwelijks meer terug te vinden en een paar dagen later zelfs al helemaal niet meer

Het uitzicht op de piste was even wat minder met al die laaghangende bewolking, maar als troost was de sneeuw in allerbeste conditie. En mocht je vallen..geen probleem; alsof je op een heerlijk zachte matras viel.
Onze Herr Direktor Bert Polder, die deze week weer op uiterst professionele wijze had georganiseerd, liet zich ook niet door deze weersomstandigheden van de wijs brengen. Hij nam de eerste paar dagen skiles en kwam nadien als een ware skiprof de helling af.
Maria-Alm bleek zijn authentieke karakter niet helemaal verloren te hebben.  Een gezellige entourage. In ieder restaurant zagen we een serie oude foto’s, hoe het dorpje zijn oorspronkelijke vorm en inhoud had verkregen en bewaard.

De dagelijkse après ski was vooral te bekkenen bij een gezellige bar in het dorp, waar iedereen aan het einde van de dag zijn sterke verhalen even aan elkaar kwijt kon.  Het Oostenrijkse bier vloeide rijkelijk.
Trouwens, niet alleen het bier vloeide rijkelijk.  Jan en Danny hadden iedere avond een ijverige discussie over welke wijn er bij het gerecht geschonken diende te worden. Ze lazen hiervoor altijd zeer kritisch het etiket op de fles en toen deze op een avond niet rijmde met wat de wijnkaart hun voorgelogen had brandde er een discussie los, waarvoor zelfs de hoteleigenaar even op het matje geroepen werd. Ze zijn er gelukkig die avond wel uitgekomen zodat het diner in vredige sfeer voortgezet kon worden.
De nieuwe laag sneeuw nodigde ons uit om de monoski eens voor de dag te halen, en daar lekker een dagje mee off-piste te skiën.

Rik, de zoon van Danny, zag dat allemaal met lede ogen aan. Aangezien hij als skiër wel voor een uitdaging te porren is, stond hij de volgende dag zelf op die monoski. Nou dat blijkt in eerste instantie toch even anders uit te pakken dan een paar gewone ski’s, maar na een ochtend proberen lukte het hem toch al wedelend (kleine parallelbochten makend) de helling af te komen. Op die manier wist hij de aandacht van menige Tiroolse meisjes te trekken.
Dit waren leuke momenten, maar voor Marijke liep het toch even minder leuk af. Toen zij met de ankerlift bovenkwam nam haar liftpartner iets te snel afscheid, waardoor het anker zich in haar knieholte boorde. Haar liftpartner skiet de hele dag nog vrolijk verder, maar voor Marijke was het direct gezien. Over en uit… Verrekte kniebanden en nog een halve week te gaan. Gelukkig voor haar waren er vele gegadigden die haar dagelijks wel even bij een wandelingetje wilden vergezellen. Na een paar dagen laag aan de grond te zijn gebleven vond ze het wel mooi, en is ze uiteindelijk de laatste dag met schitterend weer, met de stoeltjeslift naar boven gegaan. Uitstappen ging natuurlijk wat lastig dus werd de lift in zijn geheel stopgezet, zodat ze goed kon uitstappen. Het gaat inmiddels al weer een stuk beter met haar.

Door al dat vers gevallen sneeuw was het landschap om te genieten. Dat nodigde een aantal van ons uit eens een wandeling naar het nabijgelegen stadje Saalfelden te maken. Het was een schitterende tocht langs een sprookjeslandschap. Witte, dichtgesneeuwde bomen en struiken en, zoals dat zo vaak het geval is, kom je onderweg ook nog leuke dingen tegen. Je hoort, ziet en ruikt. Zo vormde het leuke Gasthofje dat we onderweg tegenkwamen wellicht een uitnodiging om daar in de zomer nog eens terug te komen. Dit is een mooie uitvalsbasis voor wandelingen door de alpenwiesen, of voor het maken van (mountainbike) fietstochten.

Op dinsdagavond liep het hele dorp uit voor een demonstratie van de plaatselijke skischool. Zij gaven een show met ingehuurde freestyle-skiërs, die prachtige salto’s ten beste gaven. Hiernaast toonden ze ook sfeervolle filmbeelden, van al het moois dat deze omgeving te bieden heeft. Het begon ook weer opnieuw te sneeuwen, wat de voorstelling in een zeer gepast decor plaatste. Juiste timing Bert! En na afloop een mooi vuurwerk.
Het mag wel duidelijk zijn, dit was weer een fantastisch skiweekje. Het ging veel te vlug om, en dan blijft slechts één ding over. Hopen dat de Oranje Leeuw dit voor ons allemaal in 2012 weer in petto heeft. Namens alle deelnemers nog een bedankje voor Bert Polder, die de organisatie van deze wintersportweek op zich heeft genomen. Niet voor niets dat Donald hem na afloop van het avondmaal nog even prees over zijn inzet.

Hopend tot volgend jaar

Helma en Wico

(*) Hotel Salzburgerhof heet sinds kort hotel Knödelburgerhof. Dit naar aanleiding van het massaal terugsturen van de opgediende ‘ballen’ die er wel grappig maar kleverig en verdacht uitzagen. Toch maar niet!!, moeten de meesten van ons gedacht hebben. Nu zitten ze dus opgescheept met een overschot aan Knödels.
Vandaar deze naamsverandering.

Klik op 1 van de foto''s voor een fotoimpressie.