PRAAG; een impressie

Ahoj Praha-cestovatel,

1 april 2011 – geen grap – vertrekken ca. 40 ING Runners van Schiphol richting Praag om in die prachtige stad aan de Moldau een ‘half marathonnetje’ te rennen en verder veel te genieten van het stedenschoon en andere aantrekkelijke zaken. Om allerlei zwaarwegende redenen heeft een deel van het bestuur afgehaakt en wordt onder leiding van ons aller Annet - op financieel/organisatorisch gebied ondersteund door háár en óns aller vriend Ron en verder door uw altijd dienstwillige reisleiders Hans D. en ondergetekende - de reis evengoed zonder al te veel problemen  aangevangen.

We logeren in Parkhotel PRAHA dat op betrekkelijk gunstige afstand van alle door ons te bezoeken locaties gelegen is. Soms kunnen we het lopend af en soms moeten er OV-kaartjes aangeschaft worden. Dat is nog een heel gedoe. Later blijkt dat je die kaartjes gewoon in het hotel kan kopen. Maar soit; we zijn overal gekomen waar we zijn moesten, ook al zijn er nog wel wat mensen met ongebruikte vervoersbewijzen blijven zitten. Sorry daarvoor.

In het Parkhotel houden we vanzelfsprekend onze traditionele begroetings- en ontvangstrituelen, deze keer opgeluisterd door Jan Barthelomeus, onze sympathieke ING-collega die sinds kort in Praag de scepter voert en ons in die kwaliteit welkom heet met een heerlijk koel glas Tsjechisch bier, een loopshirt en een running cap, waarvoor ook vanaf hier nog onze dank.

Een speciaal woord van dank ook voor de medewerkers van Jan, want zij hebben alles uit de kast getrokken om ons verblijf op te tuigen met maaltijden in - zoals ik dat ervaren heb - de betere ‘tenten’, gelegen op de mooiste plekjes van Praag. Neem bijvoorbeeld de eerste avond in Letensky Zamecek. Een uniek gelegen etablissement omgeven door een prachtige tuin. De maaltijd is in de vorm van een buffet en als je snel bent heb je van een heleboel verschillende heerlijkheden kunnen proeven. Kennelijk is de Tsjechische Horeca niet helemaal ingesteld op een stelletje hongerige Hollanders, maar dat doet niets af van het feit dat het eten dat je hebt kunnen bemachtigen héééérlijk is. De wijn en het bier trouwens ook! Uiteindelijk is er genoeg voor iedereen! Laat dat gezegd zijn!

Aansluitend in de tuin: “Laat de ballen maar vallen!” Ik moet zeggen dat ikzelf ook nogal verrast ben door het feit dat dit daadwerkelijk om een potje bingo gaat. Toen ik dat toentertijd in de uitnodiging neerschreef, had ik op zijn minst toch verwacht dat we de tuin ingingen voor een potje ‘Petange’ of zo. Hoe dan ook, met de ING Runners op pad zijnde is zelfs bingo met een biertje nog een gezellige aangelegenheid! Daarna bijtijds onder de wol, want de volgende dag moet een aansprekende sportieve prestatie worden neergezet!

Zaterdag is de dag van de loop. Na een stevig ontbijt wordt koers gezet naar de start, alwaar de startvakken aan de hand van de te verwachten tijden zijn ingedeeld. Er heerst altijd een heel aparte spanning en dynamiek tijdens zo’n start. Iedereen heeft zo zijn/haar eigen rituelen, vergezeld van al dan niet door concurrent of toeschouwer waar te nemen eigenaardigheden, het beste te omschrijven als  een beetje onbeschrijfelijk nerveus gedoe. Dit alles leidt op een gegeven moment tot de uiterste concentratie; het moment van de start is daar! Op de tonen van de ‘Die Moldau’ het meesterwerk van de Tsjechische componist Bedřich Smetana (wie kent hem niet?) wordt de hardloopmeute losgelaten. Het is in ieder geval prachtige muziek, ook om op een zaterdagmorgen de halve marathon mee aan te vangen.

De reisleiders en supporters van de ING Runners hebben voor hun aanmoedigende werk postgevat op de beroemde Karelsbrug die mooi centraal in het parcours is gesitueerd. Voorzien van de nodige maar niet meer zo uitbundig als vroeger verspreide ‘oranjetrief’, worden onze runners naar een zo goed mogelijke prestatie geschreeuwd. Dit leidt tot prima tijden voor Truus Piels (1.48) en Cees Groenendijk (1.37) Zij waren dan ook de winnaars van 2 van de 5 prijzen die deze keer voor onze deelnemers beschikbaar zijn.

Waar vroeger de prijsuitreiking een geweldig spektakel is omdat voor iedere deelnemer een aantrekkelijke prijs is weggelegd, daar moeten we ons nu, als gevolg van het zich al jaren voortslepende ‘cost containment-syndroom’ behelpen met een schamele handvol beloningen. En dat terwijl iederéén toch een winnaar is! Wacht maar tot volgend jaar in Wenen, als Anneke van Vlaanderen er weer bij is en Peter Kramer via zijn vader de Dozenhal weer heeft leeggehaald! J

De rest van de middag hebben we vrij om ons in Praag te begeven. Ik probeer me voor de geest te halen waar ik me toen heb opgehouden. Via het sleutelwoord ‘bier’ kom ik terecht bij het Praagse HardRockCafé. Was ik nog nooit geweest. Schijn je in elke hoofdstad te hebben. Hangen allemaal helemaal vol met leuke rock- en pop-attributen. Voorts heb ik begrepen dat het voor het personeel een echte strijd is om zoveel mogelijk ‘exotische’ HardRockCafé-pins te verzamelen. De ‘ouwe maten’ (om maar eens een dienstterm te gebruiken) haal je er zo uit want zij lopen bijna scheef van zoveel ijzer! Grote glazen bier voor weinig overigens. Daar gaan we voor!

‘s Avonds vertrekken we te voet naar Hergetova Cihelna voor een ouderwetse gezellige ING Runners After the Run Party op een bijzonder mooie locatie! Het gros van de aanwezigen heeft weinig fiducie in de padvinderskwaliteiten van één van hun reisleiders, zijnde ondergetekende. Onderweg worden heel wat bedenkelijke opmerkingen geventileerd, maar het verbaast vriend en vijand en mijzelf niet het minst, dat we er in één keer en zonder omweg naar toe lopen.

Na een werkelijk overheerlijk buffet-diner vermaken wij ons met een haast niet meer uit onze buitenlandreizen weg te denken “Sing alone/Sing along!-Party”. Bij de karaoke manifesteert collega-reisleider Hans D. zich als altijd optimaal, maar ik wil van deze plek toch ook nog wel even opmerken dat Hans zich al geruime tijd bekwaamt in het ten gehore brengen van de allermooiste popsongs, waarbij hij zichzelf dan op de gitaar begeleidt. Ik hoop van harte dat hij zijn gitaar t.z.t. ook op het vliegtuig naar Wenen zet, want als er één stad in Europa zich stad van muziek mag noemen, dan is dat Wenen wel!

Zondag is het sightseeing-day. Dankzij onze Praagse collega’s kunnen we beschikken over twee Tsjechische gidsen die wonderbaarlijk genoeg perfect Nederlands spreken! Waarschijnlijk een overblijfsel van de overheidsstrategie die toentertijd achter het ijzeren gordijn gevolgd werd. De dames hebben verder werkelijk niets met Nederland en zijn er amper geweest.

Maar alvorens we ons met een historische tram richting de hooggelegen kathedraal begeven is er tijd en ruimte voor een indrukwekkend intermezzo: een moment van stilte ter herdenking van de ons toen nog maar net ontvallen Ingrid Smits. Na een lange en dappere maar ongelijke strijd is zij op 29 maart jl. overleden. In een bleek zonnetje zijn alle ING Runners op het plein voor het hotel in een grote kring gaan staan. Twee hardloopschoenen in het midden van de cirkel geven het schrijnende gemis van onze hardloopvriendin weer. In alle stilte doen foto’s van toen Ingrid nog in ons midden was de ronde en Annet neemt in een in een door haar uitgesproken in memoriam warm en waardig afscheid van Ingrid. Hierna komen de verhalen en herinneringen los, eigenlijk allemaal gewoon leuk, want voor het jaarlijkse buitenlandloopfeest van de ING Runners kon je Ingrid er wel bij hebben!

Zoals dat gaat in het leven; we moeten verder. Om tien uur sharp zouden onze historische trams ons voor het hotel oppikken. Geen minuut later, want anders zouden die niet in de dienstregeling opgenomen trams het railnet alleen maar verstoppen! Nou, we hebben toch nog wel een stiefkwartiertje staan wachten alvorens het bijna afgeschreven rollend materieel van de Praagse Tramwegmaatschappij voor kwam rijden. De reis naar boven was ontspannen en onderhoudend. Comfortabel is wat anders, maar ach.

Boven aangekomen nemen onze gidsen elk een deel van de groep voor hun rekening. Naar beneden lopend vertellen onze gidsen honderduit over Praagse toestanden van toen en nu en terwijl ik dit zit te schrijven bedenk ik mij dat er niet erg veel van is blijven hangen. Misschien had ik teveel dorst!? Na de rondleiding is de zondagmiddag/-avond vrij te besteden. Het is wat mij betreft niet veel meer geworden dan een heerlijk ontspannen toeristisch middagje/avondje, pizzaatje/biertje en dat vervolgens afbouwen tot de rand van het ledikant!

Maandagmorgen na het ontbijt ontdoet het bestuur zich en passant nog even van wat overtallige oranje kledij dat toch nog vrij veel aftrek vindt. Een warme oranje muts en dito vingerhandschoentjes; ja dat zijn toch leuke hebbedingetjes. Daarna kunnen de koffers écht dicht en zit een reuze leuke ING Runners-buitenlandreis er weer op. Een mooie opstap naar de volgende in 2012. De bestemming is inmiddels bekend: WENEN.

Wien, Wien, nur du allein, sollst stets die Stadt meiner Träume sein!

Servus!

Loek Driessen.