Personeelsvereniging van ING Bank

Verslag 10-Daagse reis naar Ierland

ierland2017 005Vrijdag: 24 juni 2017

Met 51 Oranje Leeuwleden uit de locaties Leeuwarden, Arnhem en Amsterdam vertrekt de bus om klokslag 06:45 uur vanuit Herveld voor een 10-daagse reis richting Ierland. Er moeten die dag veel kilometers worden gemaakt. De bestemming voor die dag is Crewe in Wales, alwaar we de volgende dag al weer vroeg de overtocht van Wales naar Ierland moeten maken. De coördinatoren voor deze reis zijn Ans Kerkman, Rene Heuysdens en Leo Boone. Tot aan Hazeldonk in Belgie zal Peter de bus besturen. Vanaf dat punt zal Ilse het stuur van hem overnemen en mag Peter terug naar huis.

Na de inleidende woorden van Peter neemt Leo het woord van hem over en heet iedereen namens het bestuur van De Oranje Leeuw welkom. Speciale aandacht is er voor Bart Vermaas, hij is vandaag jarig. Leo zet "lang zal hij leven" in en de hele bus zingt uit volle borst mee. De sfeer is gezet en omdat er tijdens de reis behoorlijk wat jarigen zijn, zal er nog vaak gezongen worden.

Na Hazeldonk gaat de reis verder naar Calais in Frankrijk waar we om 14:00u op de boot worden verwacht voor een 1½ uur durende overtocht naar Engeland. Vlak voor Calais komen we de eerste vluchtelingen al tegen die hangend op de vangrail hun tijd daar doden en hopen op een beter leven in Engeland. Hoge hekken met prikkeldraad moeten deze mensen weerhouden om mee te liften in vrachtwagens en bussen. De controle bij de douane is streng en we worden allen verzocht om de bus uit te komen en lopend langs de douane te gaan. Buiten staan militairen met machinegeweren auto’s te controleren.

Wij zijn trouwens niet de enigen die onze paspoorten moeten tonen. Er is een heuse file in het kantoortje alwaar we slingerend de uitgezette paden moeten volgen tot aan hokjes met nors uitziende douaniers. Stuk voor stuk tonen we onze paspoorten en zonder problemen komen we er allemaal langs en mogen wij onze weg naar de bus vervolgen.

Eenmaal op de boot gaan de meesten van ons even een kijkje nemen op een van de dekken. Er staat een harde wind. Zo hard zelf dat je er tegenin kunt hangen en op moet letten dat je snor niet voor je ogen waait. De overtocht verloopt trouwens rustig en na 1½ uur varen we de haven van Dover in en genieten we van de mooie krijtrotsen die Engeland rijk is. De rest van de dag zitten we in de bus en door een files rondom Londen komen we pas om 21.30u aan in het Ibis hotel in Crewe. Een uur later dan gepland.

Zaterdag 25 juni 2017

Omdat we ‘redelijk dicht’ bij het plaatsje Holyhead zitten, het punt waar we met de boot de overtocht naar Ierland zullen maken, vertrekken we pas om 10.00 uur. Na een heerlijk Engels ontbijt rijden we langs karakteristieke huizen met ieder minstens 4 schoorsteenpijpen op het dak, voor ieder vertrek één. Onderweg zien we ook zgn. "Longboats",  Dit zijn, zoals de naam al doet vermoeden, lange smalle boten die door de daar aanwezige smalle kanalen varen. Typisch Wales.

Tegen het middaguur maken we een stop voor de lunch in het plaatsje Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch, wat vrij vertaald betekent “Parochie van de Heilige Maria in het dal van de witte hazelaar bij de snelle maalstroom en de parochie van de Heilige Tysilio bij de rode grot”. De naam van het dorp is de langste in Europa, en komt qua lengte op de derde plaats in de wereld. Het telt 58 letters.

De naam bestaat sinds het jaar 1860 en werd bedacht door de leden van plaatselijke raad omdat ze de langste naam van enig treinstation in het land wilden hebben. Oorspronkelijk heette de plaats trouwens "gewoon" Llanfair Pwllgwyngyll. Nadat iedereen met het bord met de langste plaatsnaam op de foto gezet was en wat te eten gehaald had ging de tocht verder richting boot.

Daar aangekomen even de tickets halen en wachten op het moment dat de bus de boot op mocht rijden. Eenmaal geparkeerd op het parkeerdek mocht iedereen de bus verlaten en had een ieder ruim 3 uur de tijd om zich op de boot te vermaken.
Na een zeer rustige overtocht arriveerden we in de straten van Dublin waar het voor Ilse eerst nog even steken en draaien was. Omdat de hoge bus niet onder een te laag viaduct kon moest ze even een omweg door de smalle straten maken. Vervolgens waren de wegen ook niet berekend op lange bussen waardoor Ilse de bocht naar rechts niet kon maken. Dan maar eerst naar links en keren op de weg. Voor Ilse een fluitje van een cent. Wat kan zij goed overweg met die lange bus. Klasse!
Aangekomen bij het hotel het volgende probleem. Geen parkeerplaats voor de deur maar ‘parkeren’ op de busbaan. Een medewerker van de receptie was zo vriendelijk om even mee te rijden om met de bus achter het hotel te komen daar waar de bus op een veel te krappe binnenplaats kon staan. Maar hierover later meer. 

Na het diner was er nog voldoende tijd om Dublin onveilig te maken. De gay parade die die dag door Dublin was getrokken liet nog duidelijk zijn sporen na. Honderden erg kleurrijk uitgedoste homo’s en lesbiennes hadden de stad ingenomen en maakten er een feestje van.
Ik denk dat het tot in de kleine uurtjes is doorgegaan. De feestende mensen hingen al om 21.00u met hun benen uit de pubs en voor een club stond een rij van wel 150 meter.
Had je geen zin in een pub of club dan kon je naar het kasteel van Dublin die op ‘loopafstand’ van het hotel was.

Zondag 26 juni 2017

Vandaag een stadsrondrit door Dublin, maar eerst weg zien te komen uit de binnenplaats van het hotel. Hoe krijg je een 14m lange bus weg uit die te smalle binnenplaats. Ilse had er s-nachts nog over gedroomd zei ze tegen mij. Het inparkeren bleek al een aardige kluif, nu nog weg zien te komen. Het wachten was nu op het vertrekken van de enige aanwezige bus die behoorlijk in de weg stond.  Dan maar van de nood een deugd maken en eerst maar eens voor Martin zingen. Martin was de 2e deelnemer die op deze reis jarig was. Na “Happy birthday” voor Martin gezongen te hebben was de andere bus inmiddels vertrokken en kon het draaien en keren beginnen. Een keer vooruit en een keer achteruit was er voor nodig om de bus uit het nauwe binnenplaatsje te krijgen. Wat een beheersing van voertuig heeft Ilse.

De stadsrondrit kon beginnen.
De rondrit bleek voor Ilse was nog een zwaardere opgave dan uit de nauwe binnenplaats te komen. Onze gids Mary, die haar boodschappen in Dublin altijd op de fiets doet, rijdt nooit met een auto door Dublin en dat hebben we geweten. Door de vele opbrekingen en nauwe straten kwamen we al snel op stukken waar je met een lange bus niets te zoeken had. In de stromende regen kregen we hulp van een taxichauffeur die in zijn overhemdje het overige verkeer tegenhield en de bus naar achteren loosde zodat wij onze weg weer konden vervolgen.  
Tijdens de rondrit, welke we ‘wegens omstandigheden’ maar hebben ingekort,  hebben we kunnen genieten van o.a. de 18e eeuwse herenhuizen, van Dublin Castle, St. Patrick’s Cathedral, de bekende Guinness bierbrouwerij en de oudste pub van Ierland.
Na de rondrit was iedereen nog een paar uur vrij om Dublin op zijn eigen manier te beleven.  Aan het eind van de middag nog even een korte rit naar Shanon, waar we in het plaatselijke hotel 2 nachten zouden verblijven.

Maandag 27 juni 2017

ierland2017 064De dag begint in de bus met het zingen voor de jarige Bertus Gerritzen en na de traktatie vertrekken we naar het Nationaal Park Burren. Dit is het meest vreemde landschap van Ierland. Het is een namelijk een groot kalksteengebied waar zeldzame bloemen en planten tussen de vele spleten en spelonken groeien. Onze route leidt naar de spectaculaire Cliffs of Moher, een 8 km lange rotsformatie die ongeveer 200m loodrecht boven de Atlantische Oceaan uitrijst. In de brochure stond dat je daar heerlijk kon uitwaaien. Nou, daarvan is niets gelogen.
Eenmaal daar aangekomen kwam de regen met bakken uit de hemel en waaide het zo hard dat je tot op je verschoning nat werd. Paraplu of geen paraplu. Eerlijkheid gebiedt dat het een schitterende omgeving is en dat ik dit niet had willen missen. Je weet dat als je naar Ierland gaat dat het er dagelijks regent en dan moet je ook niet zeuren. Ter info: jaarlijks valt er in Ierland gemiddeld zo’n 800 mm regen, op sommige plaatsen zelfs 3000 mm. Het is er dus niet voor niets zo groen.

Na de middag rijden we nog even naar Bunratty Castle een 15e eeuws kasteel met openluchtmuseum. Omdat we daar ter plaatse de parkeerplaats voorbij rijden, komen we in via smalle landwegen in de “middle of nowhere” terecht. Voordat Ilse zich met haar bus op zo’n landweg klemrijdt stopt ze op een T-splitsing en houdt een Ierse automobiliste aan die haar met een big smile vraagt: “you are lost”? Na wat uitleg zitten we binnen de kortste keren weer in de bewoonde wereld en komen we met enig omrijden bij het kasteel aan.

Omdat we laat aankwamen worden we eerst naar het kasteel geleid. Deze sluit namelijk over een half uur zijn deuren. Een half uur door het kasteel lopen was ruim voldoende en daarna was er nog genoeg tijd over om het openluchtmuseum te bezichtigen. Een aantal van ons liet het museum voor wat het was en gingen rechtstreeks naar Durty Nelly’s, de ernaast gelegen Ierse pub. Dit om zich te goed te doen aan een drankje. Want,  van cultuur snuiven krijg je dorst.

Dinsdag 28 juni 2017

Vandaag vroeg op want we moeten weer wat kilometers maken. We verlaten Shanon en rijden in zuidelijke richting het schiereiland Dingle waar we een bezoek zullen brengen aan het gelijknamige vissersdorpje. Omdat Martin en Joke die dag 45 jaar getrouwd zijn hebben we weer een goede reden om te gaan zingen en beiden in het zonnetje te zetten.

Onderweg lassen we nog even een plaspauze in. We zien in een dorp een molen met wat winkels staan en denken daar te kunnen plassen. De molen blijkt een museum te zijn en de uitbater komt de bus al tegemoet. “Na 3 weken wachten eindelijk bezoekers”: moet hij gedacht hebben. Helaas voor hem gaan we niet het museum bezoeken maar willen we alleen gebruik maken van zijn toilet. Hij gaat daar in eerste instantie niet mee akkoord en stuurt ons weer weg. We gooien het met hem op een akkoordje. We zullen ieder een kleinigheidje uit zijn shop kopen en dan mogen wij even plassen. De nood moet hoog geweest zijn want de uitbater heeft nog nooit zo’n goede omzet gedraaid op een druilerige dinsdagochtend.

Nog voor het middaguur komen we aan in Dingle. Het enige wat me is bijgebleven is dat er ooit een dolfijn de baai in is gezwommen en dat die daar niet meer is weggegaan. Er stond daar een heus standbeeld van die dolfijn en er werden boottochten georganiseerd.
Op naar Killarney. Bij het 15e eeuwse Ross Castle gaan we een boottocht over de Lough Leane maken, het grootste meer van de Killarney Lakes.

De rondvaartboot waar we inzitten wil niet meer starten en na verwoede reparatiepogingen stappen we over in de boot van de buurman, een tegen de pensioengerechtigde leeftijd aanzittende schipper met een behoorlijk Iers accent. We verstaan de helft en verzinnen de andere helft er maar bij. Het uitzicht vanaf de boot is schitterend en na een uur zijn we weer terug bij de aanlegsteiger. Ik zie de schippers non-verbaal met elkaar communiceren en maak eruit op dat de andere boot het nog steeds niet doet.

Na de boottocht stappen we over in Jaunting-cars (paard en wagens) om op traditionele wijze een rit dwars door het nationale park te maken. Met zijn achten stappen we in een van de gereedstaande koetsen en omdat ik als laatste instap wordt mij gevraagd of ik op de bok wil zitten. Dat laat ik me geen twee keer zeggen en ga naast de jonge koetsier zitten.Hij blijkt een grapjas te zijn en geef mij een zeiltje voor over mijn knieën. Niet tegen de kou maar tegen de winderigheid van Cooper, het paard. Het was echt een uur lang lachen met die knaap omdat de een na de andere grap uit zijn mond kwam. Onze kaken deden zeer van het lachen. Tussen de grappen door vertelde hij ons dat zijn familie renpaarden fokten en verkocht. Hij had ook een Nederlandse klant en vroeg mij of ik die kende. Ik zei dat dat onze slager was. Die had hij niet zien aankomen en zal waarschijnlijk worden opgenomen in zijn repertoire. Na de rondrit zit de dag er weer op en rijden naar Glenbeigh waar we 2 nachten in het Towers hotel zullen verblijven.

Woensdag 29 juni 2017

Om 09:30 uur vertrekken we voor een tocht over de beroemde “Ring of Kerry”.  Een spectaculaire rondrit van 170 kilometer door groene dalen en langs indrukwekkende bergen die het schiereiland Iveragh in de county Kerry rijk is.

Aan boord hebben we vandaag Pim. Hij is vandaag onze gids en haalt duidelijk wel zijn boodschappen met de auto. Pim die zich zo’n kleine 20 jaar geleden in Ierland heeft gevestigd organiseert ook fiets- en wandeltochten en weet ons met zijn verhalen de gehele dag erg te boeien. We rijden vaak over smalle wegen en brengen o.a een bezoek aan Waterville dat prachtig gelegen op een lagune tussen het lough Currane en de Atlantische Oceaan.

ierland2017 200Waterville bleek ook het vakantieadres van Charly Chaplin geweest te zijn en in het dorp staat dan ook een heus standbeeld van deze geweldenaar. Pim vertelt ons dat Trump er een golfbaan in de buurt heeft en er een muur omheen wil bouwen. Niet om Mexicanen, maar om de wind tegen te houden. Hij krijgt alleen geen toestemming van de plaatselijke bestuurders.

Tegen het middaguur brengen we een bezoek aan Sneem. Een stadje bekent om zijn bont geschilder huisjes. We hebben hier wat vrijaf en stelt ons ook in staat om wat te lunchen.

Na de lunch rijden we verder en komen in een afgelegen stuk Ierland terecht. We rijden door een ruig gedeelte waarbij links en rechts groen beklede bergen te zien zijn. Het is kil en het waait er enorm. Op ooghoogte zien we de wolkenflarden snel voorbij trekken en het heeft iets spookachtig. Even snel een fotostop. Dit moet je op de foto vastleggen. Thuis hebben we dit niet. Door de bergen rijdend komen we uit bij ‘Ladies View’. Dit punt geeft ons een prachtig uitzicht over de meren van Killarney. We zijn niet de enigen. De bussen vol Chinezen die ik bij een concert in het Kursalon in Wenen zag (zie ook mijn verslag over Wenen), zie ik hier ook weer. In de meest vreemde houdingen moeten ze met de prachtige omging op de foto.

Het v-teken en 2 vingers gespreid voor de navel zijn populaire houdingen bij de Chinezen.

Aan het eind van de middag brengen we nog even een bezoek aan de “Torc waterfall” in het nationaal park op een 7 kilometer van Killarney. De waterval is zo’n 20 meter hoog en ligt in een schitterende omgeving. Na een half uurtje rondgelopen te hebben zit de dag er bijna weer op en rijden we terug naar het hotel.

Bijna want Pim heeft nog iets bewaard om zijn praatje mee af te sluiten. Hij vertelt ons onderweg over de typisch Ierse sport Hurling. Het wordt gespeeld met een platte stok en een bal. Punten scoor je door de bal in een doel of over het doel tussen de palen te rammen.
Een helm dragen is hierbij verplicht. Hij laat zo’n stok rondgaan en dan begrijp je ook waarom je een helm moet dragen wil je ‘s-maandags weer gewoon op je werk zonder tuitbeker je koffie kunnen drinken.

Donderdag 30 juli 2017

We verlaten de westkust van Ierland en rijden via Cork naar Middleton waar we een bezoek brengen aan een whiskystokerij. Na 2½ uur rijden komen we aan bij het Jameson Heritage Centre. Door de aanwezige gids wordt ons een proeverij beloofd maar die zit pas aan het eind van de rondleiding. Even doorbijten dus.

Na een korte film worden we door de gids door oude gebouwen geloodst waar vroeger de whisky gestookt werd. Erg interessant om in die oude gebouwen rond te snuffelen en de lucht van whisky op te snuiven. Bijna aan het eind van de rondleiding mogen 8 vrijwilligers 3 verschillende wiskeys proeven. Normaal zijn er geen vrijwilligers te vinden maar als er geproefd moet worden ……

Wat me opviel was dat de 8 vrijwilligers met een big smile achter de glazen stonden en de rest met afgezakte schouders als een boer met kiespijn maar meelachten.Gelukkig duurde de proeverij voor de niet uitgekozen vrijwilligers niet al te lang en konden zij ook genieten van de aan het begin beloofde whisky. Straight of als longdrink.

Na het leukste gedeelte van de dag moesten we weer naar een wat minder leuk onderdeel van de dag. Het bezoeken van een Kathedraal in Cashel.

Via het graafschap Tipperary, welbekend van het soldatenliedje, komen we die middag aan in Cashel waar in het vlakke landschap een 60 meter hoge kalksteenrots ‘Rock of Cashel’ opdoemt. Op de rots is een middeleeuws complex gebouwd met een kasteel, kathedraal en ronde toren. Omdat er bij de proeverij veel is gedronken, duiken de meesten de onder aan de voet van de rots beschikbare toiletten in en spat de groep uit elkaar. Handig als je een groepsticket hebt.

Het grootste deel is al binnen en de rest komt in delen de rots op gesjokt. Logisch natuurlijk want je kunt niet allemaal tegelijk op die ene wc terecht.

Als de laatste binnen de hekken is kan de bezichtiging beginnen. Boven op de rots waai je uit je hemd en is het daardoor berenkoud. De oude kathedraal is in de loop der jaren omgetoverd in een doorzonwoning en biedt geen bescherming tegen de wind en de kou.
Ik heb het wel gezien en ga de rots af voor een rondje kuieren in het dorp.

Vrijdag 1 juli 2017

Vandaag brengen we een bezoek aan het Jerpoint park om daar een demonstratie met een schapenhond te krijgen. Het laatste stuk rijden we over een landweg en komen in een soort van middle of nowhere terecht. Het is nog even lastig om de juiste locatie te vinden. Aangekomen op de smalle parkeerplaats worden we vriendelijk ontvangen door Maeve, een Amerikaanse. Zij is getrouwd met Joe, de herder.

Voordat de demonstratie daadwerkelijk begint krijgen we nog wat instructies van Maeve mee. Het is de bedoeling dat de hond de instructies van Joe gaat volgen en wij worden verzocht om tijdens de demonstratie geen commando’s aan de hond te geven. Zo braaf als we zijn doen we dat en laten Joe en zijn border collie hun gang gaan. Prachtig om te zien hoe de hond de schapen bij elkaar houdt en ze op commando van links naar rechts drijft.

Ons oog valt na de demonstratie op een ruïne met een graf die zich op nog geen 150m van onze plaats bevindt.

Het verhaal gaat dat de botten van St. Nicolaas van Myra (onze Sinterklaas!) daar in de 12e eeuw begraven zijn nadat ze door 2 kruisvaarders naar Ierland waren gebracht. De grafsteen laat het beeld van een geestelijke zien met achter elke schouder de hoofden van de twee ridders. Je moet er in geloven, zeker als je weet dat de Normannen verzamelaars waren van religieuze relikwieën en zij deelnamen aan Heilige Landkruistochten.Maeve die daar voor haar rust is komen wonen, krijgt in ieder geval regelmatig bussen vol ‘bedevaartgangers’ in haar achtertuin.

Na de demonstratie gaan we op weg naar de Wicklow Mountains. Deze bergstreek wordt ‘de Tuin van Ierland’ genoemd. We bezoeken het plaatsje Glendalough waar zich ook het bezoekerscentrum van dit gebied bevindt. Van hieruit kun je mooie wandelingen maken in het park en de 1200 jaar oude ruïnes van een aantal kerken bekijken.

Aan het eind van de middag rijden we via een schitterende route door de bergen naar de zuidkust voor een overnachting in het Maldron Hotel in Wexford.

Zaterdag 2 juli en zondag 3 juli 2017

Deze 2 dagen stonden geheel in het teken van de terugreis naar Nederland die rustig en voorspoedig verliep.De reis werd gezamenlijk afgesloten met een heerlijk diner bij van der Valk in Prinsenbeek.

Na het diner splitste de groep zich en werden de deelnemers in aparte bussen naar de plaats gebracht waar ze 10 dagen eerder waren opgehaald.

We kunnen terugkijken op weer een fantastisch georganiseerde reis van De Oranje Leeuw.

Hopelijk tot een volgende keer.
Leo Boone

Alle foto's